زیر تازیانه در خرابه‏های شام

که دیده است که جوجه کبوتری توفان‏زده را تیر و کمان حواله کنند؟

آه، رقیه! بال‏های سوخته را طاقت سنگ نیست. لب‏های تشنه‏ات را خاک پاشیدند و چشمان به اشک نشسته‏ات را آشنای تازیانه‏ها کردند.

خدایا! حجم این همه تاریکی را کدام خورشید، روشن می‏تواند کرد؟

فریاد جگرخراشت را در خشت خشت خرابه‏های شام مویه می‏کنم و وسعت رنجت را با کوه‏ها در میان می‏گذارم. غبار اندوهت را هیچ بارانی نمی‏توانده شست.

کدام اندیشه پلید...؟

کدام دست، گوشه‏گیر این خرابه‏ات کرد و شناسنامه مصیبت در دستانت گذاشت؟

کدام اندیشه پلید، چشم‏های کوچکت را گریه‏خیز ماتم‏ها کرد؟

به کدام جرم، گام‏های کودکی‏ات را این‏چنین آواره صحراها کردند؟

این وقاحت ظالم، از روزنه کدام غار بیرون ریخت که شب‏هایت را بی‏ستاره کرد و شانه‏هایت را بی‏تکیه‏گاه؟

دیوارهای ستم‏گر تاریخ، چشم‏هایت را تحمل نتوانستند و نفس‏های معصومت را به چوب‏ها سپردند.

زمین، همیشه این‏گونه پنجره‏ها را به باد داده است.

اندوهت را می‏گذاری و می‏روی

ثانیه‏های محنت‏بارت، صفحات خیالم را می‏سوزاند.

بر کتیبه‏های سوخته می‏نویسمت و وجدان‏های بیدار جهان را به قضاوت می‏طلبم.

ناله‏های کودکی‏ات، خاطر بادها را پریشان کرده است.

قناریان تنها، تاریک خرابه را به یاد می‏آورند و می‏گریند.

پنجره‏ها، کابوس‏های سیاهت را تب می‏کنند.

خارها، پاهای برهنه‏ات را جگرریش می‏کنند.

می‏روی و کوچکی دنیا را به طالبانش وامی‏گذاری. اندوهت را بر صورت خرابه می‏پاشی و می‏گذری تا به لبخندی ابدی بپیوندی.

چشمان سیلی خورده‏ام طاقت ندارد

با گونه‏هایم خنجرت الفت ندارد

سیلی بزن دستان تو غیرت ندارد

گفتند آن سر، روی نیزه مال باباست

مادر بگو این حرف‏ها صحت ندارد

مادر بگو این‏قدر بر بابا نتازند

چشمان سیلی خورده‏ام طاقت ندارد

از خون و خاکستر جدا کن کفترت را

آخر به این گهواره‏ها عادت ندارد

بلعید آتش خیمه‏ها را آه، مادر!

پاهای من دیگر چرا قدرت ندارد

چند وقتی بود که از ذهن ملولم چیزی را بازتاب نمیدادم ودر این مدت  تلافی زندگی ودرس بر ما، بران شدم که اگر میشود اندکی از سنیگنی بارش بکاهم تا شاید جایی هم برای خواندن درس های امتحانی داشته باشم. وقتی که سه ماه حال درس رو بگیری حالا موقع امتحانه که یک ماه اون حالتو بگیرد.

ماجرای ۱۳  آبان وایستادن در برابر چیزی که بر حقه  ،حتی اگه محض تماشا وشاید تمسخر گروهی که خودشان هم نمی دونن چی می خوان،با دوستان گرامی به صرف پفک خوردن رفته باشی ،اما هیچ نمی تونی مقابل آن همه بی عدالتیشون شونه خالی کنی. بالاخره با همان سه چهار نفر میری جلو شون می ایستی......

شده اگه بعد از آن ماجرا  از هرچی انسان که بویی از انسانیت نبرده متنفر بشی وراهی بیمارستان بشی ...بعداز این همه این در اون در زدن می بینی که نه بابا هیچ دکتر روحی رو نمی تونی تو بیمارستان وکلینک پیدا کنی .

قصد امام رضا(ع) میکنی وسر از حرم حضرت معصومه(س)در میاری.

 تازه میفهمی که یه عید قربان و یه دعای عرفه که حسابی میتونی اون روز از هرچی مرد ونامرده، به یکی که  همیشه منتظر حرفاته بگی. جالبتر این که در مسجد جمکران باشی وبه دوست مشفقت پیشنهاد بدی که توی محوطه دعا بخونیم اصلا هم به فکر منجمد شدنت نباشی!اما بعداز مدتهای مدیدی وبخشهای پایانی دعا ،دریغ از یک ذره حال معنوی وحتی یک قطره اشک. در این احوالات سیر می کنی که متوجه میشی بله دعا تموم شده. خب ان شاا.. به امید سال بعد دلت رو خوش میکنی  اما دراین میان عید غدیر که بیش از پیش امسال ذهنت در گیر این ماجرا میشه ودلت رو گرم میکنه چرا که تازه ۲۳سال سکوت مولا رو در آن دوران می فهمی ،چرا که پیامبر  و حج الوداع وامام وغدیر وولی وولایت..... را تا به امروز  به خوبی درک میکنی وبه اعتقاد ی که به ولی ورهبرت داری پایدار می مونی وبا این افکار خودت را مشغول می کنی واما ۱۶آذر وروز دانشجو واین بار نه برای تمسخرشان بلکه برای دفاع از ا عتقادات،از ارزشهایی که سی سال در همین خاک نه با شعار بلکه با تمام وجودشان از آن دفاع کردند خوابگاه را ترک می کنی وبا سکوتی که هر نفست بیانگر صدها حرف ناگفته است در مقابلشان وبا پوستر هایی که نیاز ی به هیچ شعار ی نداشت باز هم  ..........(جانم فدای رهبر )در وجودشان رحشه به پا کرد.

واما از هرچیز بگذریم سخن دوست( درس) خوشتر استباز تجلیل از دانشجویان این وجدان به خواب زده البته فقط برای در س را بیدار کردوبه امید این که حتما  وبا لاخره  یکی از اعضای مدعو تجلیل سبز میشم و دوستان هم که هیچ وقت نامیدم نمیکنند سعی میکنم که اگه امکان داره لا اقل خواب درس خواندنم را ببینم.ودر پایان اگه خدا توفیق دهد سعی می کنم که به روز باشم . نمی دانم اما......بر می گردم.

دیروز عصر وقتی من و دوستم که از یک هفته پیش دل خوش کرده بودیم به یک بلیط رفتن به مشهد با دلی گرفته راهی دفتر راه آهن شدم به امید این که لااقل یک بلیط برگشت هم دست و پا کنیم بقیه اش هم که امام رضا(ع) طلبید دیگه...؟! با همچین افکار و ذهن خسته راهی شدم. از سرویس که پیاده شدم صدای" کجائید ای شهیدان خدایی..."در گوشم طنین انداز شد .جلو تر رفتم یک برگه بهم دادند که در آن نوشته بود:

نامه ای از دیروز برای جوانان امروز

چه کسی میداند جنگ چیست؟

چه کسی می داند فرود یک خمپاره قلب چند را می درد؟

چه کسی میداند جنگ یعنی سوختن، یعنی آتش، یعنی گریز به هر جا، به هر جا که اینجا نباشد، یعنی اضطراب که کودکم کجاست؟ جوانم چه می کند؟ دخترم چه شد؟ به راستی ما کجای این سوال ها و جواب ها قرار گرفته ایم؟

کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله ندارد عکس های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟

آن مظاهر شرم و حیا را چه کسی یاد می کند که بی شرمان دامنشان را آلوده کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند. کدام پسر دانشجو میداند هویزه کجاست؟چه کسیدر هویزه جنگیده؟وکشته شدهودر آنجا دفن گردیده ؟چه کسی است معنی این جمله را درک کند :نبرد تن وتانک؟!

اصلا چه کسی میداند تانک چیست؟چگونه سر 120دانشجوی مبارز ومظلوم زیر شنی های تانک له میشود؟

آیا می توانید این مسئله را حل کنید؟گلوله از لوله دوشکا با سرعت اولیه خود از فاصله هزار متری شلیک می شود ودر مبدا به حلقومی اصابت نموده وآن را سوراخ کرده وگذر میکند حالا معلوم کنید سر کجا افتاده است ؟ کدام گریبا ن پاره می شود؟

کدام کودک در انزوا وخلوت اشک می ریزد؟

وکدام کدام....

کدام اضطراب جانت را می خورد ؟

دیر رسیدن به اتوبوس ،دیر رسیدن سر کلاس ،نمره گرفتن؟

دلت را به چیز بسته ای ؟به مدرک به ماشین ؟به قبول شدن در حوزه فوق دکترا؟؟

"صفایی ندارد ارسطو شدن خوشا پر کشیدن ،پرستو شدن".......

یادداشتی از شهید احمد رضا احدی رتبه اول کنکور پزشکی سال1364 ساعتی قبل از شهادت

ودر آخر نظر شما در مورد این نوشته چیه من که ...... خدایا کمکم کن!

 جشن پیوند ماه وخورشید مبارک

ستاره های چشمک زن، ریسمان بسته اند آسمان

کوچه هایی را که قرار است از امشب، مهربانی

هایتان را در آنها قدم بزنید. کوچه هایی که هم قدم می شوند از امشب جاده های زندگی را با شما. دیوارهای مدینه کل می کشند پیوند خجسته ابر و باران را، دریا و موج را، رود و آبشار را و عشق و پرواز را که از امشب، پرندگی در نگاه های مهربانانه شما به اوج خواهد رسید.

صدای دست ابرها را که بر دف ماه می کوبند، نسیم در ردپایتان می ریزد تا خاک، لبخند بزند آرامش قدم های همراه و صمیمیتان را که زندگی را بر چشم های ناپیدای جاده های بی پایانش هم قدم شدید؛ آرام تر از صدای بال پرندگانی که بر ابرها راه می روند، شیرین تر از رودهایی که به دریا می ریزند. امشب، خانه ای محقر، آغوش گشوده رؤیای شیرین زندگی با ماه و خورشید را بی صبرانه دهان گشوده هلهله شادی فرشتگان را که پایکوبی نخلستان ها را به تماشا نشسته اند. خانه ای که آمدنتان را اسپند دود می کند تا دفع کند هر چه چشم شور را از این همه شور بی پایان برای آغاز؛ آغازی که پر از بوی لبخند پیامبر صلی الله علیه و آله است.

خانه، مشتاق ایستاده تا سلام کند لبخند شکرریز پیامبر صلی الله علیه و آله را که پیشاپیش شما قدم برمی دارد تا در بگشاید آغاز همسفریتان را تا هم شانه هم عشق را به سرانجام برسانید.

قیصر،روی دیوار لانه فساد

شعرخوانی قیصر امین‌پور روی دیوار لانه جاسوسی

سید حسن حسینی كه از او به عنوان یكی از استوانه های شعر انقلاب یاد می شود، در سالیان حیات، درمصاحبه ای به بیان خاطراتی از مبارزات دوران انقلاب پرداخته است كه در بخشی از این خاطرات، از حضور قیصر امین پور درجمع تسخیر كنندگان لانه جاسوسی وشعرخوانی وی روی دیوار سفارت می گوید.

سید حسن حسینی درباره قیصر می گوید: "...قیصر جزو بچه‌های به اصطلاح لانه است؛ از طلایه‌دارانی که لانه جاسوسی را فتح کردند.

اگرچه این روزها از این چیزها صحبت کردن خیلی ارزش نیست ، حالا من می‌دانم که در دو سه هفته اولی که لانه جاسوسی را گرفته بودند، قیصر بیانیه دانشجویان پیرو خط امام را ویرایش ادبی می‌کرد. خودش هم پرشور و حال بر روی دیوار لانه جاسوسی شعر میخواند. یادم هست که با بلوز یقه اسکی سفید روی دیوار لانه جاسوسی در حال خواندن شعر یا بیانیه بود..."

اما به نظر می رسد این روحیه در قیصر امین پور تا سالیان پایانی حیات وی زنده بوده است، چنانكه با مراجعه به اشعار قیصر، به راحتی روحیه استقلال طلبی و استكبار ستیزی قیصر امین پور را می توان دریافت. او در یكی از آخرین سروده هایش كه گویی برای این روزهای ایران اسلامی سروده است خطاب به دوستان هنرمندش اینگونه می سراید:

سرمایه دل (به دوستان هنرمند)

این حنجره این باغ صدا را نفروشید

این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است

هم غیرت آبادی ما را نفروشید

تنها، به‌خدا، دلخوشی ما به دل ماست

صندوقچه راز خدا را نفروشید

سرمایه دل نیست بجز آه و بجز اشک

پس دست‌کم این آب و هوا را نفروشید

در دست خدا آیینه ای جز دل ما نیست

آیینه شمایید شما را نفروشید

در پله پرواز بجز کرم نلولد

پروانه پرواز رها را نفروشید

یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم

این هروله سعی و صفا را نفروشید

دور از نظر ماست اگر منزل این راه

این منظره دورنما را نفروشید

منبع :

رجانیوز